Fragment: (…) W oddali słyszała odgłosy radosnej muzyki, które echem rozchodziły się po krużgankach i nie pozwalały jej zebrać myśli. Już po raz trzeci czytała ten sam rozdział magicznej księgi z Derox i nie rozumiała ani słowa, jakby to całe dzieło było stworzone w obcym języku. Ze złością i zniechęceniem zatrzasnęła starodruk. Podeszła w stronę okna. Szczyty Mrocznych Gór lśniły srebrzyście. Choć księżyc był niewidoczny, to czuła, że już za moment wyłoni się zza wschodniej wieży i obleje swoim magicznym blaskiem tonąca we mgle okolicę. Ten widok miał w sobie coś tak niezwykłego, co podziwiała każdego wieczoru, próbując odnaleźć ukrytą w nim magię… […]