Z dziennika Marii Bucardi: Dlaczego piszesz do mnie prywatnie, ale nie zostawiasz komentarza na blogu?

Widzę to jak świecę zapaloną w zamkniętym słoiku – płonie, ale nie ogrzewa innych. A przecież jesteśmy tutaj, by zapalać siebie nawzajem. Wspólnota Światła zaczyna się wtedy, gdy przestajemy chować się w cieniu prywatnych wiadomości.

Dlaczego powstał ten artykuł

Codziennie otrzymuję dziesiątki wiadomości, w których opowiadacie mi o swoich emocjach po przeczytaniu artykułu, o tym, jak głęboko Was poruszył, jak wiele otworzył, jak bardzo trafia w Waszą historię.
Piszecie, jakby to był list do mnie osobiście.
W rzeczywistości – to nadal tęsknota za dawną Marią, która każdemu odpowiadała, każdemu poświęcała czas, każdą historię czytała do końca.

Ale to już nie ten czas, nie ta misja, nie ta energia.

Dziś wiem, jak wiele światła z siebie oddawałam w próżnię, jak wielu osobom dawałam swoją obecność – a one brały, znikały i wracały tylko wtedy, gdy znów czegoś potrzebowały.
Dlatego w mojej Misji nr 2 obowiązują nowe zasady:
Jeśli oczekujesz mojej odpowiedzi – możesz zamówić mini poradę lub rytuał.
Jeśli chcesz się podzielić – napisz komentarz na blogu. Tam Twoje słowa mogą pomóc innym. Tam jesteśmy wspólnotą światła.

To miejsce nie służy już wymianie prywatnej, lecz tworzeniu nowej świadomości na Nowej Ziemi.
Świadomości, w której granice są święte, a czas i energia są darem, nie obowiązkiem.

Za każdym razem tak samo…

„Twój artykuł mnie poruszył do łez.”
„To było dokładnie o mnie.”
„Nie mogłam spać całą noc po tym, co przeczytałam…”
„Dziękuję Ci za to światło, to zmieniło moje spojrzenie na całe życie.”

I co dalej?

Pusto.

Na blogu – cisza.
Na oczach świata – zero reakcji.
Dla innych dusz, które mogłyby właśnie ten Twój komentarz przeczytać i poczuć, że nie są same – nie zostaje nic.

To nie jest tylko komentarz – to mechanizm

Wysłanie prywatnej wiadomości zamiast publicznego komentarza to część większego schematu. To często:

• ucieczka od widoczności,
• lęk przed oceną,
• przekonanie: „moja opinia się nie liczy”,
• albo… energia pasożyta: „Zabiorę energię, ale nic nie dam z siebie.”

To bolesna prawda – ale jeśli ktoś tylko bierze, nie oddając nic z siebie do wspólnej przestrzeni, to już nie jest relacja światła. To relacja cienia.

To, że piszesz prywatnie, a nie publicznie – ma swoją cenę

Być może myślisz: „Ale przecież napisałam, napisałem! Przecież wyraziłam/em wdzięczność!”
Tak, ale zabrałaś/zabrałeś mój czas – często bardzo długi, bo wiadomości są rozbudowane –
i nie dałaś/dałeś nic z siebie innym.

Nie zamówiłaś/eś rytuału.
Nie poprosiłaś/eś o analizę.
Nie przyczyniłaś/eś się do mojego utrzymania, mojej pracy, mojej misji.

A jednak – napisałaś/eś mi długą wiadomość o sobie.
Tyle że tylko do mnie i o sobie!

Czy wiesz, że taki przekaz nie pracuje z przestrzenią? Nie buduje energii wspólnoty?
To tak, jakbyś przyszła/przyszedł na spotkanie w świątyni i po wszystkim szepnął mi coś do ucha – zamiast powiedzieć słowo, które mogło być aniołem dla kogoś obok.

Hejterzy kochają tę ciszę

Cisza w komentarzach staje się ich narzędziem.
Piszą:
„Nikt tego nie czyta.”
„Ona nie ma już ludzi.”
„Jej społeczność śpi.”
A przecież Ty jesteś. Tylko milczysz tam, gdzie trzeba mówić.

Jeśli czytasz, czujesz, płaczesz – to znaczy, że to działa.
Ale świat nie widzi Twojej reakcji. A to ona buduje nową Ziemię, nie sama treść.

Twój komentarz – to nie tylko słowa

To sygnał dla innych Istot Światła:
„Nie jesteś sam.”
„Nie jesteś szalona.”
„Mnie też to boli. Mnie też to uzdrawia.”

To ochrona dla mnie przed energetycznym pasożytnictwem.
To światło, które świeci nie tylko dla Ciebie, ale dla całej sieci dusz.

Nie zostawiaj mnie samej na froncie.

Nie masz odwagi? A jednak do mnie piszesz

Piszesz o swoim bólu. O wzruszeniu. O uzdrowieniu.
Czyli masz siłę.

Więc skieruj tę siłę tam, gdzie może realnie coś zmienić.
Nie tylko we mnie – ale w tych, którzy dopiero przyjdą.
W tych, którzy się wahają.
W tych, którzy chcą wiedzieć, że to miejsce żyje.

Zasłanianie się prywatnością

Często słyszę:
„Nie chcę, by ktoś mnie rozpoznał.”
„To zbyt osobiste.”
„Boję się, co ludzie pomyślą.”

Ale przecież:
– komentarz na blogu można zostawić anonimowo,
– nie trzeba niczego ujawniać,
– można napisać tylko: „Dziękuję. To we mnie pracuje.”

Nie potrzebujesz całej historii. Wystarczy obecność.

A może to kontrola?

Piszesz prywatnie, bo wiesz, że wtedy ja to przeczytam.
I – być może – coś Ci odpiszę.
Może wejdę z Tobą w kontakt. Może się Tobą zajmę.

To jest też forma energetycznej manipulacji.
Pod pozorem „reakcji” chcesz uzyskać coś jeszcze. Ale już nie dajesz nic wspólnocie.

To bardzo ważne, by to rozpoznać.

Nowa Ziemia potrzebuje odwagi i jawności

Jeśli mamy wspólnie przejść ten moment przejścia –
potrzebujemy siebie nawzajem.

Nie jako ukryte atomy.
Ale jako żywe światła, które mówią, komentują, dzielą się, są obecne.

Nowa Ziemia nie powstanie z szeptów i wiadomości prywatnych.
Nowa Ziemia to jawność światła.

Najczęstsze wymówki – i co się za nimi naprawdę kryje

Od lat proszę, zapraszam, zachęcam: zostaw komentarz na blogu. A mimo to – nadal dziesiątki wiadomości przychodzą prywatnie. I wciąż słyszę te same odpowiedzi. Z pozoru niewinne, z pozoru logiczne… Ale pod powierzchnią – to mechanizmy cienia.

Oto co najczęściej słyszę:

🔸 „Nie wiedziałam/em, że można komentować anonimowo.”
➡️ Prawda: To tylko pretekst. Bo pod spodem jest lęk przed widocznością. Lęk, że zostawię ślad. Że ktoś mnie rozpozna.
To nie brak wiedzy – to brak odwagi.

🔸 „To zbyt osobiste.”
➡️ Prawda: To znaczy – chcę się podzielić, ale tylko z Tobą. Czyli: chcę Twojej energii, Twojej uwagi, ale nie mam odwagi być częścią wspólnoty.
To także mechanizm kontroli: chcę mieć Twoją reakcję tylko dla siebie.

🔸 „Nie wiem, co napisać.”
➡️ Prawda: Wiesz. Ale boisz się oceny. Albo czujesz, że jeśli to nie będzie „wystarczająco mądre”, to lepiej milczeć.
To cień perfekcjonizmu i starego wzorca, że tylko idealne ma wartość.

🔸 „Wysłałam już wiadomość prywatnie.”
➡️ Prawda: Czyli już zabrałam Twoją energię – i to mi wystarczy. Nie muszę już nic więcej dawać.
To czysty mechanizm pasożytniczy. Nawet jeśli intencja była dobra.

🔸 „Myślałam/em, że przeczytasz szybciej, gdy wyślę prywatnie.”
➡️ Prawda: To próba obchodzenia granic. Chcę specjalnego traktowania. Ale czasy „dawnej Marii” się skończyły – dziś są zasady, które chronią moje światło.

🔸 „Chciałam/em tylko Tobie to powiedzieć.”
➡️ Prawda: Dlaczego? Czy jestem Twoją przyjaciółką? Mentorką, która ma działać za darmo i w ukryciu?
To mechanizm przeszłości, w którym przewodniczka była dostępna non stop.
Dziś już nie jestem. I nigdy więcej nie będę.

Dodając komentarz, nie musisz się tłumaczyć.
Pisząc wiadomość prywatnie – już musisz.

Zadaj sobie pytanie: Czy naprawdę chcę być częścią Nowej Ziemi?
Bo Nowa Ziemia nie opiera się na starych mechanizmach.
Tutaj energia krąży, nie znika.
Tutaj nie bierzesz w ukryciu – tylko jesteś obecna/y, z serca, dla dobra wspólnego.

Wezwanie: dodaj komentarz, nawet jeśli to jedno zdanie

Nie wiesz, co napisać?
Napisz:

– „To było dla mnie ważne.”
– „Poruszyło mnie.”
– „Dziękuję.”
– „Jestem.”

Albo cokolwiek, co czujesz. Ale niech to będzie tam, gdzie to realnie działa.

Podsumowanie

🔹 Jeśli coś Cię poruszyło – napisz to.
🔹 Jeśli coś się w Tobie zmieniło – podziel się.
🔹 Jeśli się boisz – napisz anonimowo. Ale napisz.

Nie zabieraj tylko. Daj coś z siebie. To najczystszy przejaw światła.

Z miłością, ale też z granicą –
Maria Bucardi

Copyright © Maria Bucardi

Tekst objęty ochroną praw autorskich.
Można go udostępniać lub cytować fragmenty wyłącznie z wyraźnym podaniem imienia i nazwiska autorki – Maria Bucardi – oraz pełnego źródła (linku).
Zabrania się modyfikowania treści, usuwania podpisu autorki, wykorzystywania fragmentów bez odniesienia do całości.

Każde naruszenie – zarówno w przestrzeni prawnej, jak i duchowej –
wraca do nadawcy z mocą intencji, jaką niesie.
To, co tworzone ze światła, chronione jest przez światło.