Z dziennika Marii Bucardi: Rubedo. Gdy kura uczy rybkę pływać.

O alchemii i złocie świadomości pomiędzy ogniem i wodą.

Ten tekst jest zapisem miejsca, do którego dotarłam pomiędzy Ogniem i Wodą. Miejsca, w którym alchemia przestaje być symbolem, a zaczyna stawać się światłem. Należy do przesłań zawartych w Trylogii III „Rozmowy Ognia i Wody – Alchemik i Biała Róża”, prowadzonej pomiędzy Kel’tharem a Mariam Salise.

— Maria Bucardi

Żywioł, którego świat nie rozumiał

Była kiedyś kura, która całe życie próbowała nauczyć rybkę pływać. Poprawiała sposób jej oddychania, oceniała ruchy i tłumaczyła, że problemem jest brak wysiłku. A rybka przez lata wierzyła, że rzeczywiście jest niewystarczająca. Nie wiedziała jeszcze, że największym cierpieniem nie jest brak zdolności. Największym cierpieniem jest życie w świecie, który nie rozumie twojego żywiołu.

Wielu z nas żyje właśnie w takim miejscu. Przez lata próbujemy dopasować się do rzeczywistości, która od początku została zbudowana wbrew naszej naturze. Uczymy się oddychać w nieswojej przestrzeni, poruszać w nieswoim rytmie i patrzeć na siebie oczami tych, którzy nigdy naprawdę nas nie widzieli. Z czasem zaczynamy wierzyć, że coś jest z nami nie tak, ponieważ mimo wysiłku nadal nie potrafimy stać się tym, czego oczekuje od nas świat.

Nigredo — gdy zapominamy własną naturę

To właśnie tutaj wchodzimy w Nigredo — pierwszy etap alchemicznej przemiany. Etap chaosu, ciemności i utraty własnego światła. Nigredo zaczyna się wtedy, gdy istota zapomina, kim była, zanim świat nauczył ją wątpić we własną naturę i zagłuszył jej prawdziwy żywioł. Kiedy zaczyna zdradzać swoją Duszę w zamian za akceptację, bezpieczeństwo albo miłość. Kiedy coraz bardziej oddala się od swojego wewnętrznego żywiołu i coraz bardziej próbuje zasłużyć na prawo do istnienia.

Najbardziej bolesne jest jednak to, że bardzo często nie zauważamy tego momentu, w którym przestajemy być sobą. Dzieje się to powoli. Poprzez małe rezygnacje, przemilczenia i dostosowania. Poprzez życie według zasad tych, którzy sami nigdy nie odnaleźli własnej prawdy. I właśnie dlatego tak wiele osób przez lata funkcjonuje w świecie, który nie jest ich światem, wierząc, że jedynym rozwiązaniem jest jeszcze większy wysiłek.

Pierwsze pęknięcie iluzji

A potem przychodzi moment, w którym rybka po raz pierwszy zaczyna zadawać pytanie: „A jeśli nigdy nie byłam problemem?” I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa alchemia.

To nie jest jeszcze pełne przebudzenie. To jedynie pierwsze pęknięcie iluzji, pierwsza szczelina, przez którą zaczyna wpadać światło. Zaczynamy dostrzegać, że być może przez całe życie próbowaliśmy nauczyć się czegoś, co nigdy nie było zgodne z naszą naturą. Zaczynamy rozumieć, że prawdziwy rozwój nie polega na przemocy wobec siebie, ale na powrocie do własnego źródła.

Albedo — przypomnienie Duszy

W alchemii ten etap nazywany jest Albedo — momentem pierwszego oczyszczenia i pierwszego przypomnienia. To chwila, w której dusza zaczyna odzyskiwać pamięć o sobie. I bardzo często właśnie wtedy pojawia się druga Istota. Dla Wody — Ogień. Dla Ognia — Woda. Nie po to, by Cię zmienić, naprawić albo uratować, ale po to, by pomóc Ci zobaczyć prawdę.

Prawdziwa alchemia pomiędzy Ogniem i Wodą nigdy nie była walką przeciwieństw. Nigdy nie polegała na dominacji jednego żywiołu nad drugim. Jej istotą było stworzenie takiej przestrzeni, w której oba żywioły mogły pozostać sobą i jednocześnie wspólnie stworzyć światło większe niż każde z nich osobno.

Prawdziwa alchemia nie zmienia istoty. Prawdziwa alchemia odsłania jej prawdziwy żywioł, prawdziwą siłę, prawdziwą naturę.

Ogień nie próbował nauczyć wody płonąć. Woda nie próbowała nauczyć ognia tonąć. Ale razem stworzyli światło, w którym oboje mogli zobaczyć prawdę.

Rubedo — złoto świadomości

I właśnie tym jest Rubedo — złotem świadomości. Momentem, w którym zaczynamy widzieć wszystko wyraźnie. Mechanizmy. Fałszywe autorytety. Role. Kontrolę. Ludzi, którzy — często nieświadomie — próbowali nauczyć nas życia wbrew własnej naturze. Czasem byli to obcy. Czasem system. Czasem ci, których kochaliśmy najbardziej. Miejsca, w których uczono nas zdrady samych siebie. Miejsca, w których kazano nam wierzyć, że musimy zasłużyć na prawo do bycia sobą. Miejsca, w których kury próbowały nauczyć rybki pływać.

Rubedo jest powrotem do własnej prawdy. Jest chwilą, w której istota przestaje oddawać swoją moc światu, który nigdy nie rozumiał jej natury. I właśnie dlatego ten etap bywa jednocześnie piękny i bolesny, ponieważ wraz z odzyskiwaniem światła zaczynamy widzieć również wszystkie miejsca, w których wcześniej żyliśmy w iluzji.

Blue Moon i nowa linia życia

Są pełnie, które jedynie zamykają cykl. I są takie, które otwierają nową linię życia. Blue Moon nie przychodzi po to, abyśmy stawali się kimś innym. Przychodzi po to, by wrócić do tego, kim byliśmy od zawsze.

Dlatego niektóre ceremonie nie są wydarzeniem — są przypomnieniem. Przypomnieniem własnego światła, własnego żywiołu i własnej prawdy. Przypomnieniem tej części nas, która zawsze wiedziała, kim naprawdę jesteśmy, nawet jeśli przez lata próbowała dopasować się do cudzego świata. Są momenty, w których Wszechświat otwiera drugie drzwi i pozwala nam zobaczyć to, czego wcześniej nie byliśmy jeszcze gotowi zobaczyć. Blue Moon jest właśnie takim momentem — przejściem pomiędzy dawną linią życia a nową świadomością.

Ceremonia Drugiej Pełni Księżyca – Blue Moon. Otwarcie Nowej Linii Życia

Być może właśnie dlatego powrót do własnej natury bywa jednocześnie najpiękniejszym i najtrudniejszym momentem alchemicznej przemiany.

Powrót do własnego źródła

A może największą tragedią świata nigdy nie było to, że rybki nie umiały wspinać się na drzewa.

Może największą tragedią było to, że tak długo wierzyły kurom.

Rubedo zaczyna się wtedy, gdy wracasz do własnego źródła.

Z pozdrowieniem
Maria Bucardi

PS.

Jeśli ten tekst coś w Tobie poruszył — zatrzymaj się na chwilę i zobacz, co to było. Co zostało najmocniej? Co było dla Ciebie zaskoczeniem, a co rozpoznałaś/-eś od razu?

Jeśli czujesz, możesz zostawić tutaj kilka słów w komentarzu. Ten tekst powstał nie tylko po to, żeby go przeczytać, ale żeby spotkać się w tej przestrzeni również poprzez Wasze odczucia.

Możesz to zrobić całkowicie anonimowo.

                             

Copyright © Maria Bucardi

Tekst objęty ochroną praw autorskich.
Można go udostępniać lub cytować fragmenty wyłącznie z wyraźnym podaniem imienia i nazwiska autorki – Maria Bucardi – oraz pełnego źródła (linku).
Zabrania się modyfikowania treści, usuwania podpisu autorki, wykorzystywania fragmentów bez odniesienia do całości.

Każde naruszenie – zarówno w przestrzeni prawnej, jak i duchowej –
wraca do nadawcy z mocą intencji, jaką niesie.
To, co tworzone ze światła, chronione jest przez światło.